มีรักก็มีทุกข์

dhamma love philosophy
24 กุมภาพันธ์ 2569 (7 วันที่ผ่านมา)

เป็นเรื่องไม่บ่อยนักที่เราจะรักใคร บางครั้งมันก็มาแล้วก็ไป แต่ถ้าพูดถึงความรักที่มันยาวนานมากๆหละ รักที่แม้นานแค่ไหนก็จะกลับมาคิดอยู่

สิ่งนี้เป็นความบีบคั้นอย่างหาสุดซึ้งเลยหละ จึงไม่แปลใจเลยที่พระพุทธองค์ยกเรื่องความรักเป็นหนึ่งในสิ่งที่ตัดใจได้ยาก

ทุกความสัมพันธ์ที่จิตใจปรุงแต่งมากแค่ไหน เราก็ยิ่งโดนย้อมมากเท่านั้น

บางทีก็แปลก เมื่อโอกาสยังมี เราก็ลอยเนื้อลอยใจไม่รีบร้อน แต่เมื่อโอกาสได้จบลง กลับเสียดายที่ไม่ได้ทำ

โอ้.. แท้จริงความรักคือความเสียดายหรอกหรือ

น่าตลกนักว่าถ้ามันแค่ความเสียดายทำไมเสียดายนัก ทำไมเจ็บนัก

ดอกไม้งาม เมื่อเหียวเฉาใจเราก็สลดลงได้

ไม่ว่าการจากลา ของคนที่อาวรจะร้องดังแค่ไหน
ฟ้าดินก็ไม่เคยให้โอกาสให้อีกครั้งราวกับจะเฆี่ยนให้เข็ดหลาบ

แต่ในท้ายที่สุด ทุกสิ่งในจักวารที่กว้างใหญ่นี้ก็ต้องกระจัดกระจายตามเงื่อนไขของธรรมชาติ

ขนาดผู้คนก็ไม่ได้มาพร้อมกัน จะหวังให้ไปพร้อมกันคงไม่ได้

หากมองจากมุมดอกไม้ดอกเดียว คงเป็นเรื่องน่าเศร้าหากดอกไม้ที่เคยบานจะเหี่ยวและหายไป

แต่ถ้ามีจิตใจที่กว้างขวางที่จะมองฤดูการ ดอกไม้ย่อมเหี่ยวและบ้านเป็นปกติ

ผู้ที่วางใจในทุกสิ่งได้ ต้องมีมุมมองที่กว้างขวางเช่นนั้นด้วย มิเช่นนั้น ความรักจะเป็นความร้าย

เหมือนท่อนหนึ่งในเพลง Delusion:All ของ ONE OK ROCK

I know In order to be free, you gotta let go
But know that once you do That’s when they take hold
Everything’s fair in love and war, so

But maybe we’re delusional

เพื่อจะเป็นอิสระ เราต้องปล่อยไป…

เป็นสัจธรรมที่ทำได้ยากจริงๆ เพราะสิ่งนี้เป็นภาพมายาของจิตใจที่สะสมมานาน

หากวันใดเธอได้พ้นจากสิ่งเหล่านี้ นั้นคงเป็นอิสรภาพที่น่ายินดียิ่งเชียวหละ

มีรักก็มีทุกข์
24 กุมภาพันธ์ 2569
dhamma love philosophy